به گزارش مفدا ایلام، حضرت امام علی‌النقی(ع) ملقب به "امام هادی(ع)" در نیمه ذی‌حجه سال ۲۱۲ هجری قمری در روستایی نزدیک مدینه چشم به جهان گشود و در سن هشت سالگی نیز به مقام امامت نائل آمد.

امام هادی(ع) در دوران ۳۳ ساله‌ی امامت خود به نشر احکام، تبلیغ و شناساندن مکتب جعفری همت گمارده و در مسیر آگاهی‌بخشی به مردم قدم برداشت و در این مسیر نیز لحظه‌ای درنگ نکرد.

در نتیجه‌ی این علم و آگاهی‌دهی، مردم از سراسر سرزمین‌ها به سمت ایشان روانه می‌شدند که برخی تحمل این بزرگی را نداشته و در تلاش برای تخریب چهره‌ی حضرت برمی‌آمدند و به شدت نیز فعالیت‌های امام را تحت نظر داشتند.

دوران امامت ایشان مصادف بود با دوران خلافت "متوکل عباسی" و همچنین در آن زمان والی شهر مدینه "عبدالله بن عمر" نیز به سبب کینه‌های خود نسبت به ائمه نامه‌ای خصومت‌آمیز به متوکل نوشته و به امام هادی(ع) تهمت‌های ناورایی زد.

در مورد وفات امام هادی(ع) اختلاف است؛ در برخی روایات، وارد شده است که این امام بزرگوار در دوران خلافت "معتمد عباسی" به شهادت رسیده و برخی از روایات نیز دوران خلافت "معتز عباسی" را زمان این واقعه دانسته‌اند.

ادعیه و زیارت‌نامه‌های چندی از امام هادی(ع) به یادگار مانده است که "زیارت جامعه کبیره" یکی از شناخته‌شده‌ترین این زیارت‌ها بوده و همچنین "زیارت غدیر" که در خصوص حضرت علی(ع) می‌باشد نیز از این امام به یادگار مانده است.

امام هادی(ع) در توصیه‌ای فرموده است: "کسی که تقوی الهی را رعایت نماید و مطیع احکام و مقرّرات الهی باشد، دیگران مطیع او می‌شوند‎ و هر شخصی که اطاعت از خالق نماید،ب اکی از دشمنی و عداوت انسان‌ها نخواهد داشت؛ و چنانچه خدای متعال را با ‏معصیت و نافرمانی خود به غضب درآورد، پس سزاوار است که مورد خشم و دشمنی انسان‌ها قرار گیرد‎".

منبع: خبرگزاری ایسنا